Schrijfuitdaging: Hoe loopt dit af ?

Doe je ook mee het verhaal ‘Obsessie’ af te schrijven? Een afgewezen man die bezig is een psychopaat te worden…  of niet? Wie komt er met het meest originele vervolg? Stuur jouw inzending naar info@schrijfatelieralicia.nl.  De leukste inzendingen worden op de site van Schrijfatelier Alicia vermeld en voorzien van commentaar door Alicia.  Houdt de site in de gaten of jouw inzending er bij staat!

  OBSESSIE            

Door de kieren tussen de slordig gesloten oudroze gordijnen kan ik je zien bewegen. Er is niemand die een mooiere schaduw heeft dan jij. Het is al laat in de avond. Jij hebt zonet ook nog de schemerlamp aan gedaan, die met de sierlijke voet en het frivole kapje. Het is hier klein, stoffig en bedompt; overdag komt er nauwelijks licht binnen door het lage, smalle raam. Jij zou het hier afschuwelijk vinden, je houdt van ruimte en licht. Ik kan me precies voorstellen wat je nu aan het doen bent. Je schrijft in je dagboek met dat kinderlijke handschrift, die ronde open letters waarmee je me ooit:  ‘ik hou van je’ schreef.

Ongeduldig schuif je een zwierige krul achter je oor terwijl je voor je uit staart.

Het is eigenlijk een prachtige zwoele avond. De buitenlucht zweeft in een zachte bries binnen, gevuld met seringen en kamperfoelie. Een paar motten fladderen rond, aangetrokken door het schijnsel van het peertje dat hier aan het plafond hangt. Zachtjes bungelt het heen en weer op de wind. Ik zie dat jij het licht hebt uitgedaan en weet dat je zo meteen ligt te woelen in je bed. Je kon nooit slapen als het erg warm was en je draaide keer op keer je kussen in de hoop verkoeling te vinden voor je verhitte wangen.

Je denkt vast niet aan mij. Je hebt er geen weet van dat ik zo dichtbij ben. ..Inmiddels brandt er nergens licht meer, maar de hemel is bezaaid met fonkelende sterren. Een eenzame fietser rijdt zachtjes zingend door de uitgestorven straat. Daarna er is niets meer  te zien en ik laat de verrekijker op de vensterbank liggen.

Op deze uitgewoonde, schaars gemeubileerde kamer is geen ventilator, zodat mijn hele lijf is bedekt met kleine druppeltjes zweet.  Sinds drie weken verblijf ik hier. Niemand weet dat ik hier ben, want ik heb iedereen verteld dat ik op een lange vakantie zou gaan. In mijn eigen huis zal de post zich opstapelen achter de voordeur. Mijn planten zullen ongetwijfeld sterven bij deze hitte.

Ik denk voortdurend aan je. Wanneer ik naar muziek luister, de krant lees, koffie drink, of het licht uitdoe. De godganse dag  gonst het onder mijn strak gespannen huid, een broeinest vol woede en pijn. Die laatste zondag zaten we in dat kleine cafeetje, een paar straten verderop. Ik dacht dat we iets te vieren hadden.  Maar je zei met de stem als van een vreemde: ‘We passen niet bij elkaar.’ ‘Ik vind van wel,’ zei ik. Je schudde je hoofd en staarde somber uit het raam. Er sneed  een snerpende kou door mijn hart. Hoe kon het nog doorgaan met kloppen? Dan de koele kus, die strakke rug boven je zwierige rok.

Van hieruit kan ik je elke dag nog zien. Jou in de gaten houden. Vraag me af of je al slaapt met je mond licht geopend en je benen opgetrokken. Of  ligt er soms al een andere vent in jouw bed, die via de achterzijde van het huis is binnengekomen?  Ik dacht dat ik deze pijn, deze  woede, jouw afwijzing, kon verdragen zolang ik je nog kon zien. Maar nu schreeuwt en krijst het in me: ik verdien dit niet, ik heb alles voor je gedaan.

 

Over de stoel hangt hier nog een shawl van je, het enige wat ik nog van je heb. Ik laat de zijde door mijn handen glibberen waaruit  jouw geur omhoog stijgt. Zie je weer voor me, dansend op jouw verjaardag, met de shawl om je slanke hals gedrapeerd. Ik laat me vallen op het bed, dat erbarmelijk kraakt en piept bij iedere beweging. Ik wil slapen. Vergetelheid vinden.

Na een paar minuten zag ik vreemde, bizarre beelden voor mijn ogen schuiven totdat ik naar beneden tuimelde. Ik stond  plotseling in een tuin met oogverblindend groen. Vanachter een haag van klimop verscheen jij ineens. Je liep naar me toe en je voeten raakten nauwelijks de grond. Je was bijna naakt. De shawl lag losjes om je ranke hals en je glimlachte. Ik pakte de uiteinden, wond ze om mijn grote handen en  trok aan de shawl. Langzaam kneep het je keel dicht, en onder vreemd gerochel zag ik hoe die suikerzoete glimlach stierf in het diepe donkere gat van je open mond.  En je ogen, jouw glanzende ogen, die werden onwaarschijnlijk groot.

Trillend schrik ik hier van wakker, verstrengeld in de klamme lakens, ontsteld van de beelden die op mijn netvlies staan. Je hebt me tot het uiterste gedreven. Ik was een aardige, vlotte vent die van het leven hield. Nu ben ik een afgewezen, geobsedeerd man die in het donker naar de avondwinkel sluipt. Al dagen heb ik me niet geschoren, gewassen of mijn tanden gepoetst.  Ik ben iemand geworden die jou begluurt als een ranzige voyeur.

Eindelijk is het licht. Een paar vogels kwetteren en ik laat mijn verrekijker over de huizen dwalen. Ik moet een eind maken aan deze bizarre situatie. Ik zie nu dat je wakker bent. Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten…..

 

Wie schrijft dit verhaal verder met een spannende en originele afloop?

 

Stuur jouw inzending naar:  info@schrijfatelieralicia.nl.  

De leukste inzendingen worden op de site van Schrijfatelier Alicia vermeld en voorzien van commentaar door Alicia.

schrijfatelieralicia.nl

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s